- Czy europejski kraj zgodzi się udzielić Ukrainie gwarancji bezpieczeństwa do 31 grudnia?6¢
European Union leaders at their mid-October 2026 summit explicitly affirmed readiness to contribute to robust, credible security guarantees for Ukraine, working through the Coalition of the Willing alongside the United States and in line with member states' capabilities. This followed January 2026 Paris coalition talks where the UK and France signaled intent to deploy multinational forces after any ceasefire to support deterrence and military rebuilding, with U.S. envoys endorsing binding commitments and monitoring mechanisms. Ongoing bilateral agreements, EU military assistance mission extensions, and funding discussions continue to shape timelines for formal country-level pledges, while ceasefire negotiations and verification arrangements remain central variables that could accelerate or delay specific European commitments.
Zasady
Rynek zostanie rozstrzygnięty na „Tak”, jeśli przed 31 grudnia 2026, 23:59 ET dowolne państwo europejskie formalnie zobowiąże się do udzielenia Ukrainie gwarancji bezpieczeństwa. Oznacza to publicznie ogłoszone i wspólnie uzgodnione porozumienie między danym państwem europejskim a rządem Ukrainy, które ustanawia wiążący obowiązek tego państwa do obrony Ukrainy lub bezpośredniej interwencji w jej imieniu. W przeciwnym razie ten rynek zostanie rozstrzygnięty na „Nie”. Aby „gwarancja bezpieczeństwa” kwalifikowała się, jej treść musi być równoważna pod względem charakteru zobowiązaniu do wzajemnej obrony w stylu artykułu 5 Traktatu Północnoatlantyckiego: dane państwo europejskie musi zobowiązać się do reakcji militarnej w razie ataku na Ukrainę albo w inny sposób zagwarantować jej obronę poprzez wiążące zobowiązania obronne. Przykłady kwalifikujących się sformułowań obejmują zobowiązania wzorowane na traktatach USA z Japonią, Koreą Południową lub Filipinami, albo na instrumencie artykułu 5 NATO, który zobowiązuje Stany Zjednoczone do „podjęcia działań w celu przeciwstawienia się wspólnemu niebezpieczeństwu” przy użyciu siły militarnej, jeśli sojusznik zostanie zaatakowany. Ramy współpracy, środki budowania zdolności, mechanizmy konsultacyjne ani niewiążące deklaracje nie spełniają tych wymogów. Przykłady niekwalifikujących się porozumień obejmują dwustronną umowę o bezpieczeństwie między USA a Ukrainą z 13 czerwca 2024, Taiwan Relations Act lub „ustalenia dotyczące bezpieczeństwa” G7/UE, które przewidują wsparcie lub konsultacje, ale nie stanowią wiążących gwarancji obronnych. Kwalifikujące się porozumienie musi zostać wspólnie ogłoszone i sfinalizowane oraz przybrać formę traktatu, umowy wykonawczej, memorandum porozumienia, wspólnej deklaracji lub równoważnego instrumentu pisemnego. Nie będą uwzględniane ogłoszenia będące deklaracjami intencji, warunkowe lub rozpoznawcze, ani takie, które w inny sposób nie wskazują na sformalizowaną politykę. Podstawowym źródłem rozstrzygnięcia będzie zgodność wiarygodnych doniesień. Kwalifikujące się państwa europejskie to: Albania; Andora; Armenia; Austria; Azerbejdżan; Belgia; Bośnia i Hercegowina; Bułgaria; Chorwacja; Cypr; Czechy; Dania; Estonia; Finlandia; Francja; Gruzja; Niemcy; Grecja; Węgry; Islandia; Irlandia; Włochy; Łotwa; Liechtenstein; Litwa; Luksemburg; Malta; Mołdawia; Monako; Czarnogóra; Niderlandy; Macedonia Północna; Norwegia; Polska; Portugalia; Rumunia; San Marino; Serbia; Słowacja; Słowenia; Hiszpania; Szwecja; Szwajcaria; Ukraina; Zjednoczone Królestwo.
Tłumaczenie maszynowe. W razie sporu obowiązuje oryginał.