Zasady

Dnia 20 stycznia 2026 Komisja Europejska zaproponowała zmienioną ustawę o cyberbezpieczeństwie („CSA2”, wniosek Komisji COM(2026) 11), która zobowiązywałaby operatorów sieci komórkowych w UE do stopniowego wycofywania urządzeń dostawców uznanych za dostawców wysokiego ryzyka; szeroko informowano, że środek ten jest wymierzony w Huawei i ZTE. Rynek zostanie rozstrzygnięty jako „Tak”, jeżeli Unia Europejska formalnie przyjmie przepisy zobowiązujące operatorów sieci komórkowych w UE do stopniowego wycofania urządzeń chińskich dostawców, zdefiniowanych poniżej, do określonej daty, 23:59 czasu środkowoeuropejskiego (CET/CEST). W przeciwnym razie ten rynek zostanie rozstrzygnięty na „Nie”. Kwalifikujące się przepisy mogą obejmować zmienioną ustawę o cyberbezpieczeństwie, każdy wniosek ją zastępujący lub inny akt ustawodawczy, pod warunkiem że jest on rozporządzeniem lub dyrektywą przyjętymi w ramach zwykłej lub szczególnej procedury ustawodawczej, wiążącymi we wszystkich państwach członkowskich UE, oraz spełnia wszystkie poniższe wymogi: - mają zastosowanie ogólnie do dostawców publicznych ruchomych sieci łączności elektronicznej lub do określonej ich kategorii (np. dostawców sieci 5G lub operatorów przekraczających próg wielkości), a także mogą mieć zastosowanie do innych sieci; - wymagają usunięcia, wymiany lub stopniowego wycofania już wdrożonych urządzeń sieci rdzeniowej i/lub radiowej sieci dostępowej, a nie tylko zakazują nowych zakupów, instalacji lub certyfikacji; - mają zastosowanie do dostawców mających siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej lub kontrolowanych z jej terytorium (np. Huawei i ZTE), wskazanych z nazwy albo objętych mechanizmem wyznaczania, który może ich obejmować (np. „dostawcy wysokiego ryzyka” lub uznanie Chin za państwo trzecie wysokiego ryzyka), niezależnie od tego, czy Chiny lub jakikolwiek chiński dostawca zostali wyznaczeni do określonej daty; oraz - ustanawiają termin stopniowego wycofania nie dłuższy niż 36 miesięcy, jako stałą datę lub okres (np. „w ciągu 36 miesięcy od wejścia w życie”), liczony od wejścia w życie aktu ustanawiającego ten termin, daty rozpoczęcia stosowania odpowiedniego przepisu lub późniejszego wyznaczenia dostawców na podstawie tego aktu (np. publikacji wykazu dostawców wysokiego ryzyka); jeżeli daty te nie są jeszcze znane, zastosowanie znajdzie data przyjęcia. Ograniczenie to musi być określone w samym akcie: terminy ustalane indywidualnie lub na podstawie ryzyka, bez takiego ograniczenia, oraz terminy, których długość pozostawiono późniejszym aktom wykonawczym lub delegowanym, nie będą się kwalifikować; jednak akt wykonawczy lub delegowany, który jedynie wyznacza dostawców i tym samym rozpoczyna bieg terminu, nie pozbawi aktu kwalifikacji, podobnie jak przedłużenia dla poszczególnych operatorów w wyjątkowych przypadkach, jeżeli ogólny termin zostanie dotrzymany; akt nie będzie się jednak kwalifikować, jeżeli zasadniczo, w odniesieniu do całego państwa członkowskiego lub całej kategorii operatorów, pozwala na przedłużenie terminu ponad 36 miesięcy. Wymogi te mogą być spełnione przez przepisy więcej niż jednego takiego aktu, pod warunkiem że przepisy te łącznie nakładają jeden obowiązek usunięcia spełniający wszystkie wymogi, a każdy akt zostanie formalnie przyjęty do określonej daty, 23:59 CET/CEST. Zalecenia, wytyczne, konkluzje Rady, 5G Security Toolbox oraz przepisy krajowe nie będą się kwalifikować. Przepisy uważa się za formalnie przyjęte po zakończeniu ostatniego kroku wymaganego w ramach mającej zastosowanie procedury ustawodawczej; w ramach zwykłej procedury ustawodawczej oznacza to zatwierdzenie tekstu końcowego przez Parlament Europejski i Radę UE, w tym zatwierdzenie przez Radę w procedurze pisemnej, przyjęcie przez obie instytucje wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy na podstawie art. 294(13) TFUE lub uznanie aktu za przyjęty na podstawie art. 294(7)(a) TFUE. Tymczasowe porozumienia osiągnięte w ramach trilogu, głosowania w komisjach, ogólne podejścia Rady ani stanowisko którejkolwiek z instytucji, które nie zostało jeszcze zatwierdzone przez drugą instytucję, nie będą się kwalifikować. Podpisanie i publikacja w Dzienniku Urzędowym UE nie są wymagane, lecz publikacja będzie uznawana za rozstrzygający dowód przyjęcia. To, czy przepisy się kwalifikują, zostanie ustalone na podstawie przyjętego tekstu. Późniejsze unieważnienie, zmiana lub uchylenie kwalifikujących się przepisów nie wpłynie na rozstrzygnięcie „Tak”. Podstawowymi źródłami rozstrzygnięcia tego rynku będą EUR-Lex i Dziennik Urzędowy UE, Obserwatorium Legislacyjne Parlamentu Europejskiego (OEIL) oraz oficjalne informacje Rady UE; można jednak również wykorzystać konsensus wiarygodnych doniesień.

Tłumaczenie maszynowe. W razie sporu obowiązuje oryginał.